Category: การบริจาค

  • ไขความลับ ‘อาจารย์ใหญ่’ การบริจาคครั้งสุดท้าย I #นะโมพุทธายะ

    ไขความลับ ‘อาจารย์ใหญ่’ การบริจาคครั้งสุดท้าย I #นะโมพุทธายะ

    ไขความลับ ‘อาจารย์ใหญ่’ การบริจาคครั้งสุดท้าย I #นะโมพุทธายะ คุณเคยได้กลิ่นความเงียบมั้ยครับ ไม่ได้หมายถึงความเงียบที่ไม่มีเสียง แต่มันคือความเงียบที่มีน้ำหนัก มีมวล และมีกลิ่นเฉพาะตัว กลิ่นฉุนกึกที่เสียดแทงจมูกทันทีที่ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออก กลิ่นของสารเคมีที่ชื่อว่าฟอร์มาลีน ผสมปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของความเก่าแก่ และความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนักตลอด 24 ชั่วโมง ลองจินตนาการว่าคุณกำลังยืนอยู่หน้าประตูบานนั้นกับผม เบื้องหน้าคือห้องโถงขนาดใหญ่ เพดานสูง พื้นหินขัดมันวาวสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลน เรียงรายไปด้วยโต๊ะสแตนเลสจำนวนนับร้อยตัว ที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเหมือนแถวทหาร บนโต๊ะเหล่านั้นไม่มีสมุด ปากกา ไม่มีคอมพิวเตอร์ มีเพียงสิ่งเดียวที่วางสงบนิ่งอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีขาวขุ่น หรือบางครั้งก็เป็นถุงซิปสีดำสนิท สิ่งที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั้นครั้งหนึ่งเคยหัวเราะ เคยร้องไห้ เคยมีความรัก เคยเจ็บปวด และเคยมีลมหายใจเหมือนคุณกับผม ในวินาทีนั้นนั่นแหละครับ แต่ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบงันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทิ้งไว้ได้ ยินดีต้อนรับสู่ห้องมหัพวิพากศาสตร์ หรือที่เราเรียกกันจนชินปากว่า ห้องเรียนอาจารย์ใหญ่ ยินดีต้อนรับสู่ห้องมหัพวิพากศาสตร์ ผมเชื่อว่าหลายคนที่กำลังฟังอยู่ตอนนี้ อาจจะเคยตั้งคำถามเล่นๆ กับตัวเอง หรือบางคนอาจจะเคยเถียงกับเพื่อนในวงสนทนาเรื่องความตายกันมาบ้าง แต่ผมอยากชวนคุณมองในมุมที่ต่างออกไปสักนิด ถ้าเราเปรียบเทียบชีวิตมนุษย์เป็นเหมือนระบบปฏิบัติการทางคอมพิวเตอร์ ร่างกายของเราคือฮาร์ดแวร์ชั้นดีที่ธรรมชาติสร้างขึ้น วิญญาณและความทรงจำคือซอฟต์แวร์ และข้อมูลมหาศาลที่เราสะสมมาตลอดชีวิต Recycling Matter: การ Recycle สะสารคืนสู่ระบบนิเวศ เราใช้ทั้งชีวิตเพื่อดาวน์โหลดประสบการณ์ ความรู้ ความรู้สึก…